Odkrywcy własnych korzeni

– Poszukiwania genealogiczne to nie tylko przeglądanie dokumentów czy przesiadywanie w archiwum. Aby poznać historię własnej rodziny, trzeba poznać historię Polski oraz konkretnych jej regionów. Wtedy zrozumiemy zachowanie naszych przodków – wyjaśnia Anna Krzyżankowska-Glińska, członkini Pomorskiego Towarzystwa Genealogicznego.

Reklama

Gdańskie mieszkanie Krystyny i Klemensa Friedlów jest jak żywe muzeum dziejów Polski.   Anna Skowrońska/ GN Gdańskie mieszkanie Krystyny i Klemensa Friedlów jest jak żywe muzeum dziejów Polski. Zimowa aura nie zachęca do dalekich wypraw. Chyba że tych z palcem na pilocie lub na myszce. Tymczasem warto w długie, mroźne wieczory poszperać w domowych archiwach, otworzyć albumy ze starymi zdjęciami i wybrać się w podróż do przeszłości. Może się ona okazać bardziej fascynująca niż niejeden film przygodowy, bo… prawdziwa.

Przy ognisku o drzewach (genealogicznych)

W 2004 roku kilkanaście osób z internetowej grupy dyskusyjnej, zafascynowanych poszukiwaniem rodzinnych korzeni, wpadło na pomysł osobistego spotkania na Kaszubach. Umówili się na spływ kajakowy. On dał impuls do utworzenia Pomorskiego Towarzystwa  Genealogicznego. Zostało ono wpisane do ewidencji Urzędu Miasta Gdyni 7 lipca 2005 roku i zaczęło prężnie działać. Zaś organizowanie spływów kajakowych stało się swoistą tradycją. – Coraz bardziej czuliśmy się jak jedna rodzina, w której można było godzinami rozmawiać o swoich przodkach, choćby przy ognisku – uśmiecha się pani Ania. Obecnie głównym zadaniem PTG jest digitalizacja archiwów, to znaczy tworzenie cyfrowej wersji zgromadzonych w nich dokumentów, a także gromadzenie indeksów zabytkowych cmentarzy. Pomorscy genealodzy – oprócz swoich comiesięcznych spotkań – organizują też prelekcje w szkołach, bibliotekach czy na Uniwersytetach Trzeciego Wieku, zachęcając do interesowania się dziejami rodzinnymi.

Impuls z czarno-białej fotografii

– Natrafiłem na zdjęcie z Pierwszej Komunii św. mojego taty. Wtedy postanowiłem popytać w rodzinie o stare fotografie. Tak się zaczęła moja pasja. Efektem poszukiwań jest drzewo genealogiczne, liczące obecnie prawie 1000 osób! W rodzinie żony dotarliśmy 100 lat wstecz, zaś w mojej rodzinie jeszcze dalej, bo aż do roku 1750 – uśmiecha się Janusz Wicki. Jak przyznaje, początki odtwarzania rodzinnej historii nie były łatwe. Korzystanie z popularnych przeglądarek internetowych przynosiło mizerne rezultaty. Wykorzystanie źródeł ustnych też nastręczało niekiedy trudności. Tak jak wtedy, kiedy poszukiwał informacji dotyczących babci jego ojca, pochodzącej z miejscowości Piekiełko (między Rumią a Kamieniem). Zaglądał do archiwów parafialnych w Rumi, Kielnie, Redzie. – Tymczasem okazało się, że chodziło nie o babcię, a o prababcię mojego taty, który, pokazując mi tamte okolice, dodawał: „A tu mieszkała babcia”. I to mnie zmyliło – tłumaczy pan Janusz.

Czy początkujący badacz dziejów familijnych musi zmagać się sam z podobnymi trudnościami? – W Pomorskim Towarzystwie Genealogicznym możemy, zapoznając się ze szczegółami na temat danej rodziny, pokierować, jak i gdzie szukać informacji na jej temat. Po 2–3 miesiącach zazwyczaj dana osoba wie już tyle, że sama sobie radzi – opowiada Anna Krzyżankowska-Glińska. Pan Janusz jednak zdecydował się na samodzielne poszukiwania. One przynoszą mu najwięcej satysfakcji. Zwłaszcza gdy udaje się rozwikłać skomplikowane zagadki i to z czasów wojny. Spisując w archiwum parafialnym w Przodkowie wszystkich Wickich z początku XX wieku, natknął się na syna Franciszki i Franciszka o imieniu Władysław. Przypomniał sobie opowiadania swojego taty, że babcia opłakiwała zaginionego syna Władysława w pierwszych latach po wojnie. Myślała, że może jest w jakichś łagrach, i że wróci. Zaczął więc go szukać. Wysłał pisma do archiwum Wojska Polskiego i do Czerwonego Krzyża. Odpowiedzieli, że nie posiadają informacji o takiej osobie. Pan Janusz szukał dalej. – Dowiedziałem, że było trzech braci. Walczyli w jednej kompanii tego samego pułku, ale prawdopodobnie nie w jednym plutonie. W 1939 roku jeden z nich zginął, jeden dostał się do niewoli i całą wojnę przeżył pod Stargardem Szczecińskim, gdzie poznał dziewczynę, ożenił się i tam pozostał. I był trzeci z braci, który mieszkał w Redzie – opowiada pan Janusz.

Okazało się, że siostra poszukiwanego Władysława mieszkała w Rumi. Pod wieczór 12 września 1939, kiedy front się cofał, Władysław pojawił się w domu siostry, która zaproponowała mu, żeby zdezerterował. Odmówił. I słuch po nim zaginął. Niedawno jednak na stronie Urzędu Miasta w Gdyni pojawił się spis ofiar drugiej wojny światowej. W nim umieszczony jest Witzki Władysław, który zginął we wrześniu 1939. Nie wiadomo jednak, gdzie jest pochowany – zamyśla się pan Janusz.

«« | « | 1 | 2 | » | »»

aktualna ocena |   |
głosujących |   |
Ocena | bardzo słabe | słabe | średnie | dobre | super |

Dodaj komentarz
Gość
    Nick (wymagany lub )

    Autopromocja

    Reklama

    Reklama

    Reklama