Helenko, dziękujemy, że jesteś!

Wywróciła świat swojej rodziny do góry nogami. Ale to pozytywna rewolucja. Choć według terminologii medycznej przyszła na świat z wrodzonymi wadami genetycznymi, dodatkowy chromosom stał się dla jej otoczenia wielką zaletą, darem i łaską.

Reklama

Kiedy w 13. tygodniu ciąży Sylwia i Paweł Pelczykowie dowiedzieli się, że istnieje bardzo duże prawdopodobieństwo wystąpienia zespołu Downa u ich dziecka, w ogóle nie dopuścili do siebie myśli o aborcji. Małżeństwo zamieszkałe w niewielkiej wiosce koło Kobierzyc nie miało ani przez chwilę wątpliwości, że ich kolejna pociecha, choć chora, musi żyć. A właściwie – tym bardziej musi żyć. Rodzice nie zadawali sobie pytania: dlaczego akurat nas to spotyka? To nie znaczy, że nie pojawiły się obawy i lęki. Wręcz przeciwnie. Tak po ludzku przyszło mnóstwo myśli budzących strach. Ale w tym wszystkim ogromną rolę odegrało zaufanie: do Boga, współmałżonka i rodziny.

Prawdziwy Dzień Matki

W pięcioosobowej rodzinie nie spodziewano się kolejnego członka rodziny, który tak wiele może zmienić. – Jak się ma troję zdrowych dzieci, zupełnie się tego nie bierze pod uwagę, dlatego przeżyliśmy wielki szok i przerażenie. Nigdy nie miałam do czynienia z zespołem Downa ani w licznej rodzinie, ani wśród znajomych – oświadcza Sylwia Pelczyk. Weronika, Emilia oraz Antek byli spełnieniem marzeń rodziców. Otaczani troską i miłością tworzyli z tatą i mamą szczęśliwy dom. Pan Bóg jednak obdarzył państwa Pelczyków jeszcze jednym potomkiem.

Wstępne diagnozy mówiły o genetycznej wadzie dziecka, którą mogła potwierdzić amniopunkcja. – Nie zgodziliśmy się na nią, bo to badanie niosło za sobą niebezpieczeństwo uszkodzenia płodu lub poronienia. Nie chcieliśmy narażać dziecka – stwierdza Paweł Pelczyk. – Wspólnie z żoną postanowili jednomyślnie: nie ma mowy o usunięciu ciąży, z jakąkolwiek chorobą Helenka by się nie urodziła.

Sylwia miała 37 lat, była więc w grupie ryzyka z powodu wieku. – Ciążę przeżyłam bardzo dobrze. Całkowicie ją oddałam Panu Bogu, choć było to bardzo trudne. Modliłam się o spokój wewnętrzny – wspomina matka. Przechodziła także po raz czwarty cesarskie cięcie, co groziło krwotokiem i zagrożeniem dla niej samej. – Lekarz, który operował, był z tego powodu przerażony i to mnie wystraszyło. Zapytał, czy zdajemy sobie sprawę z zagrożeń. Nie wyobrażaliśmy sobie jednak, żeby zakończyć życie, które nosiłam pod sercem – opowiada Sylwia.

O genetycznej wadzie wrodzonej dziecka dowiedziała się w Dzień Matki.

Walka z samym sobą

Niezłomna decyzja o urodzeniu dziecka, silne przekonanie o obronie życia, ugruntowana wiara w Boga nie zabrały problemów, lęku czy chwil słabości, ale pozwoliły je pokonać.

– Oczywiście na pewnym etapie pojawiły się sugestie lekarzy, że według prawa mamy możliwość legalnie dokonać aborcji i proszono nas, byśmy się zastanowili nad tą decyzją. Naciskano na amniopunkcję – mówi Paweł. – Przeprowadziliśmy niejedną rozmowę. Czasami po prostu mówiłam mężowi, że się boję tego, co będzie. Gdy dziecko przyjdzie na świat, jak ja na to zareaguję? Jak sobie z tym poradzę psychicznie? Człowiek nie zna siebie w takich sytuacjach. Przechodzi ogromne dylematy i nikt nie jest na nie gotowy – analizuje Sylwia. Narodziny nie oznaczają przecież końca sprawy, lecz właściwie dopiero początek. – To, że jesteśmy katolikami, nie zmniejszyło mojego strachu, bólu i wątpliwości, co dalej. Musiałam sobie z tym poradzić. Modliło się za nas wiele osób, co uważam niezaprzeczalnie za ogromne wsparcie. Dlatego kwestia wiary była w tej sytuacji bardzo istotna – tłumaczy matka.

Dodaje, że wśród normalnego ludzkiego lęku, widziała z mężem działanie Pana Boga w osobach, które spotykała na swojej drodze do porodu, np. lekarzach. Błogosławieństwo Najwyższego rozlewa się stale na Helenkę, która świetnie się rozwija. Matka radzi sobie z jej rehabilitacją, choć wcześniej się z tym nie zetknęła. – Nigdy bym nie pomyślała, że się uda. Bóg pokazał moim życiem, że można, aczkolwiek nie ma co ukrywać poświęcenia. Przecież mamy jeszcze do wychowania trójkę dzieci – przypomina Sylwia Pelczyk.

Bardziej potrzebni nam niż my im

Helena biega po domu uśmiechnięta, bawi się, reaguje na gościa z „Gościa”. Jest dzieckiem żywiołowym i otwartym. Zaczepia, przygląda się. – Ja osobiście nie traktuję tej trisomii jako choroby. Oczywiście, że córka jest pod stałą opieką lekarzy, ale rozwija się jak normalne dzieci. Zdajemy sobie jednak sprawę, że najtrudniejsze dopiero przed nami. Nie wiemy, jak odnajdzie się w szkole, jak przyjmie ją społeczeństwo – wybiega myślami naprzód ojciec. Dziewczynka ma starsze rodzeństwo, które się nią opiekuje, co stymuluje ją do rozwoju. Naśladuje siostrę czy brata i uczy się.

– Niezależnie od tego, ile będzie umiała, jaki poziom intelektualny osiągnie, ma szansę być szczęśliwa, bo doświadcza i będzie doświadczać od nas bezwarunkowej akceptacji oraz miłości – tłumaczy Sylwia. Podkreśla, że dzięki najmłodszej córce bardzo dużo zyskała jako matka. – Chore dzieci są nam, wbrew pozorom, bardziej potrzebne, niż my im – stwierdza. Zdaniem państwa Pelczyków, współczesny świat dąży do nierealnej doskonałości. Wszyscy muszą być piękni, silni, nieskazitelni. Próbuje się wyeliminować słabszych, odebrać im prawo do życia tylko dlatego, że akurat są chorzy. – Nie przyjmujemy wad, bo nas przerastają. Zabijamy własne dzieci, bo wraz z ich przyjściem na świat może nas spotkać cierpienie, wyrzeczenie, poświęcenie. Naprawdę nie zauważamy radości, satysfakcji, ogromu miłości, jaki nam dają? To straszne – zasmuca się Sylwia.

– Dziecko z upośledzeniem jest odbierane w niektórych środowiskach jako porażka… A porażką jest właśnie takie myślenie. Nasza córeczka swoją pogodą ducha i wesołością wprowadziła do domu jeszcze więcej życia – konstatuje Paweł. Rodzice Helenki zauważają pewną dwoistość zachowań. Niby w środowisku wszyscy są przyjaźnie nastawieni, reagują uśmiechem np. na dziecko z trisomią, a z drugiej strony boją się go, bo nie pasuje do świata sztucznych wartości.

Pójdźmy krok dalej

Sylwia i Paweł obserwując ogólnopolską dyskusję nad aborcją, czują ból. – Jaki my dajemy sygnał rodzicom dzieci z wadami, jeśli traktujemy te dzieci w łonie matki inaczej? Są dla nas mniej wartościowe, wyjęte spod prawa. Gdy słuchałam wielu wystąpień w mediach, pękało mi serce. Dyskutuje się bowiem nad przyszłością takich dzieci jak moja córka w ten sposób: Czy ona jest w pełni człowiekiem i od kiedy? Czy ma takie sama prawa, jak inne dzieci, czy nie? – mówi Sylwia i pyta dalej: – Gdzie są granice?

Państwo Pelczykowie wyjaśniają, że sama dyskusja nad legalnością aborcji w różnych przypadkach to nie wszystko. Trzeba pójść krok dalej i szukać rozwiązań w stworzeniu kompleksowej opieki dla kobiet, które urodzą dziecko z wadą, chore lub poczęte z gwałtu. Przekonać je perspektywą dostępnej pomocy. – W Polsce brakuje zwłaszcza opieki psychologicznej. Jej tak naprawdę nie ma, a w takich chwilach wydaje się bezcenna. Jedyne, co się proponuje, to właśnie możliwość aborcji, usunięcia „problemu”, czyli drogę donikąd. Wiadomo, co kobiecie w tak ekstremalnej dla siebie sytuacji łatwiej wybrać. Musimy stworzyć pewien system wsparcia, który ją zachęci do rodzenia – zwraca uwagę Sylwia. A dzisiaj, mówiąc brutalnym banałem, trzeba sobie radzić. Biegać od lekarza do lekarza, wyszukiwać odpowiednie poradnie i wskazówki. Gdy ktoś tego nie udźwignie, dziecko jest w zasadzie skazane na zatrzymanie w rozwoju. I sytuacja jeszcze bardziej się komplikuje…

A Sylwia i Paweł Pelczykowie uczulają na jedno: – Nie wolno zapomnieć o najważniejszym, co możemy dać takim dzieciom. Nie rehabilitację czy jakieś zabiegi, ale akceptację! Niektórzy snują jakieś marzenia, że ich pociecha wyjdzie z zespołu Downa. Genetyk nam stanowczo mówił, że dziecko ten brak akceptacji od razu odczuwa. Wracamy więc do początku. Największą rolę gra tu… miłość – puentują.

«« | « | 1 | » | »»

TAGI| RODZINA

aktualna ocena |   |
głosujących |   |
Ocena | bardzo słabe | słabe | średnie | dobre | super |

Zobacz

  • Gośćowa
    02.11.2016 09:31
    Tak sobie wyobrażam, że trzeba rodzeństwo wychować w taki sposób, by zajęły się dzieckiem z zespołem Downa (czy jakimś innym poważnym schorzeniem) gdy rodziców zabraknie.
Dodaj komentarz
Gość
    Nick (wymagany lub )

    Autopromocja

    Reklama

    Reklama

    Reklama