Scena pierwsza, miejski autobus. Aktorzy pierwszego planu: młody chłopak, pilnie studiujący smartfon. Mężczyzna w garniturku z uwagą czytający gazetę oraz tuzin innych panów z wielkim zaangażowaniem grzebiących w zębach, moszczących się na siedzeniu, słuchających muzyki przez słuchawki itd. W roli drugoplanowej: babcia – na oko blisko 80 – oraz młoda kobieta z pasażerem na gapę, który mości się w wielkim jak piłka do koszykówki brzuchu. Miejmy nadzieję, że autobus nie szarpnie zbyt mocno. Scena druga. Babcię i kobietę w ciąży zauważa pasażerka w średnim wieku. Podrywa się z krzesła. Babcia kręci głową: „Nie, pani w ciąży usiąść powinna”.