Bez granic

Ta historia pokazuje, że marzenia się spełniają, że wielka miłość istnieje. I że trzeba wierzyć do końca. A wszystko zaczęło się podczas Światowych Dni Młodzieży przed dwoma laty.

Z początku w domu Martyny mieli być zakwaterowani Włosi: Davide, Simone i Emanuele. Ten trzeci trafił jednak do domu sąsiadów.

- Kiedy spojrzałam na Emanuele i dowiedziałam się, że jednak nie będzie nocować w naszym w domu, zrobiło mi się przykro - mówi Martyna. - A ja, kiedy zobaczyłem, że tak piękna dziewczyna będzie gościć moich przyjaciół Simone i Davide, pomyślałem sobie: „Dlaczego mnie spotkało tak wielkie nieszczęście? W czym zawiniłem? - uśmiecha się Emanuele.

O mój Boże!

Podczas tygodnia w diecezji w ramach Światowych Dni Młodzieży widywali się niemal codziennie. Emanuele do Dębieńska, skąd pochodzi Martyna, przyjechał z grupą młodzieży z diecezji Mantova. - Towarzyszyłam i pomagałam im podczas różnych wyjazdów. Na katowickim Muchowcu poczuli bardziej, że coś między nimi iskrzy. - Rozmawialiśmy. Robiliśmy sobie dużo zdjęć. Poczułem wtedy, że przebywanie z nią sprawia mi radość. I że Martyna bardzo mi się podoba. Poza tym wydawało mi się też, że doskonale mnie rozumie. W Dębieńsku po wieczornych modlitwach spotykali się często w jej domu.

- Znacznie bardziej zależało mi na spotkaniu z Martyną, niż z Davidem i Simonem, którzy u niej spali - opowiada Emanuele. - A kiedy odezwała się do mnie po włosku, przeszły mnie ciarki. Wtedy pomyślałem: „O mój Boże! Jest ładna, zdolna, mówi po włosku… To chyba jakiś znak…? - śmieje się. - Oboje czuliśmy, że zależy nam na tej relacji - dodaje. - Czułem ogromny smutek, kiedy po tygodniu w Dębieńsku nasza grupa została skierowana do Kasiny Wielkiej. To stamtąd dojeżdżaliśmy na spotkanie z papieżem w Krakowie - mówi Emanuele. –-Wiedziałem, że się w niej zakochuję. Bałem się, że mogę ją stracić. Że już się więcej nie zobaczymy. Ale wiedziałem też, że szansa na nasze spotkanie będzie podczas czuwania modlitewnego w podkrakowskich Brzegach - mówi. Martyna pojechała tam ze swoją grupą, Emanuele - ze swoją.

Kobieciarze i maminsynki

- Stoczyłem wtedy wewnętrzny bój: zostać z moimi ziomkami czy odnaleźć Martynę? Doskonale wiedziałem, że mogło to zostać odebrane jako brak odpowiedzialności z mojej strony. Tym bardziej że w grupie byłem jednym z najstarszych. No i co powiedzą uczestnicy? - mówi Emanuele. 

O swoich zamiarach powiedział przyjaciołom. Błyskawicznie zrozumieli, co się dzieje, oraz że powinien iść do Martyny.

- Zarzuciłem więc na ramię plecak. Złapałem za telefon. Ona podała mi dokładną lokalizację i oznaczenie sektora. W pewnym momencie przyszła mi taka myśl: „Co ty w ogóle robisz? Rzucasz się w morze ludzi. Nikogo nie znasz. Po polsku nie mówisz. Zostawiasz grupę, z którą przyjechałeś. A co, jak jej nie znajdziesz? Albo jak nie wpuszczą cię do jej sektora?” - przywołuje wspomnienia Emanuele.

- Ja na niego cierpliwie czekałam. Wiedziałam, że Emanuele jest zdeterminowany. Odpowiedzialny. Dojrzały. Że wie, co robi. Byłam spokojna, ale jednocześnie trochę też zawstydzona. W grupie były koleżanki, które znam od lat. Patrzyły na mnie podejrzliwie. Jak gdyby chciały mi powiedzieć: „Martyna, co ty robisz? Zwariowałaś?”. Bo wiadomo, jakie stereotypy krążą na temat Włochów: że to kobieciarze. Że kochliwi. Że maminsynki. Pewnie myślały, że teraz dałam się na to złapać, że jakiś Włoch mnie zbajerował. Ale ja tak wcale nie uważałam. Czułam, że to coś głębszego. Zbyt dobrze nam się rozmawiało. Odsłanialiśmy przed sobą nasze światy, marzenia, wspólne wartości. I stwierdziłam, że chcę spróbować - opowiada Martyna.

«« | « | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | » | »»

aktualna ocena |   |
głosujących |   |
Pobieranie.. Ocena | bardzo słabe | słabe | średnie | dobre | super |

  • jan
    13.01.2019 19:32
    Jesteśmy szczęśliwym małżeństwem ponad 40 lat , ale nazywanie dwuletniego związku wielką miłością nie jest przypadkiem zbyt wczesne ? Odezwijcie się w 2060 roku , moje wnuki chętnie poczytają o waszej miłości.
  • Sylwia
    13.01.2019 22:21
    Gratuluję pięknego stażu małżeńskiego, ale czy 40 lat temu nie nazwałby Pan tego co Was łączyło miłością? Jesteśmy małżeństwem zdecydowanie krócej, bo zaledwie 20lat, ale gdyby mój mąż powiedział mi dzisiaj, że nie wie czy to, co czuliśmy do siebie 20 lat temu to Miłość - byłoby mi bardzo przykro i zastanawiałam się, czy to co teraz czuje do mnie, to nie jest tylko przywiązanie? Błogosławieństwa Bożego i Miłości młodym i bardziej doświadczonym małżonkom życzę 💕
  • kskiba19
    14.01.2019 10:14
    Bo zakochanie to początek, na miłość trzeba pracować
  • Andzia
    06.07.2019 23:08
    Jaki związek jest łatwy? Znam byłe małżeństwo, które przed ślubem chodziło z sobą 6 lat, potem porządne nauki przed ślubne. Wesele bezalkoholowe. Miłość idealna. Po paru latach rozwód. Już nie są małżeństwem. Nie ma reguły na to ile lat trzeba z sobą być, po ilu latach brać ślub. W małżeństwie poprostu trzeba codziennie sobie przebaczać i rano budzić się mówiąc kocham Cię.
Dodaj komentarz
Gość
    Nick (wymagany lub )

    Ze względów bezpieczeństwa, kiedy korzystasz z możliwości napisania komentarza lub dodania intencji, w logach systemowych zapisuje się Twoje IP. Mają do niego dostęp wyłącznie uprawnieni administratorzy systemu. Administratorem Twoich danych jest Instytut Gość Media, z siedzibą w Katowicach 40-042, ul. Wita Stwosza 11. Szanujemy Twoje dane i chronimy je. Szczegółowe informacje na ten temat oraz i prawa, jakie Ci przysługują, opisaliśmy w Polityce prywatności.